Dünyanın herhangi bir yerinde bir bomba patladığında, sesi belki burada duyulmuyor… Ama etkisi, bu ülkede yaşayan herkesin cebinde yankılanıyor. Bugün haritaya baktığınızda bir savaş değil, bir zincir görüyorsunuz.
Rusya ile Ukrayna arasında yıllardır süren yıkım…
İsrail, ABD ve İran arasında her an büyüme ihtimali taşıyan gerilim…
Ve bir zamanlar gündemin merkezinde olan ama bugün unutulan Afganistan – Pakistan hattı…
Savaşlar bitmiyor. Sadece insanların ilgisi bitiyor. Ama o savaşların faturası hiçbir zaman kaybolmuyor.
FATURA HEP AYNI KAPIYA KESİLİYOR
Diyarbakır’da bir işçi eve dönüyor…
Yorgunluğu bedeninde değil, geleceğinde.
Ve bu insanlar, dünyanın hiçbir savaşında taraf değilken…
En ağır bedeli ödeyen taraf oluyor.
Bugün mesele artık ‘geçim sıkıntısı’ değil.
Mesele açık; Geçinememek.
Van’da bir emekli pazara çıkıyor…
Elindeki poşet değil, aslında hayatının hesabı.Bir emekli maaşıyla ay sonunu getirmek bir yana, ayın ortasını görebilmek bile mücadeleye dönmüş durumda. Üstelik bu sadece en düşük maaş alanların sorunu değil. Bugün bu ülkede, yüksek maaş bile hızla eriyor. Çünkü hayat, herkesten daha hızlı pahalanıyor.
ASIL TEHLİKE SESSİZLİK
Bunun adı sadece ekonomi değil. Bu, bir düzen meselesidir.
Enerjide fiyatları artıyor deniliyor…
Küresel kriz var deniliyor…
Savaşlar etkiliyor deniliyor…
Peki neden her kriz, gelip bu ülkenin dar gelirli insanını buluyor?
Neden her yük, zaten yükün altında ezilenin omzuna bırakılıyor?
Ama mesele sadece cebimiz değil… Toplumun ruhu da yorulmuş durumda. Futbol sahalarında yükselen nefret dili, insanların kimliği üzerinden hedef gösterilmesi, şehirler üzerinden yapılan ayrımcılık…
Bunlar küçük meseleler değil. Bunlar, derin bir kırılmanın işaretidir. Bugün asıl tehlike şudur; İnsanlar artık ne savaşa şaşırıyor, ne yoksulluğa tepki veriyor. Alışıyoruz. Ve en büyük çöküş, tam da böyle başlar.
Bu ülkede en az kazananlar, en çok sabredenlerdir. Ama unutulmamalıdır ki… Bir gün en sessiz olanlar konuşursa, o gün en çok sesi çıkanlar susmak zorunda kalır.
Sevgiyle kalın.
