Su ile dertleşiyor, suya döküyor içini.
Suyu bulandırmadan, halkalandırmadan.
Zarif bir desenle, titreyişi anne tülbenti beyazlığında konuşuyor suyla.
Mitolojiden, sanattan, felsefeden, dinler tarihinden beslenerek kendinden önce ne söylenmişse suya dair bir söz de bir desen de kısık sesle, utangaç bir edayla, damlanın bilgeliğini gizleme telaşıyla eklemiş. (“eklemiş kendinden” demeyi bile ne kadar gecikmeli söyletti bana hay Allah, işte bu kadar hüküm cümlesi kurmaktan/kurdurmaktan tedirgin).
Eski şairler, diyor söz gelimi, yağmurdan bahsetmez de yağdırırlardı, diyor. O, yağdırılan bu yağmurlardan sadece ıslanmak düşsün kendisine yeter kipinde konuşuyor.
Şilan Doğan Atlı yeryüzünü gezdiriyor suya: Dicle’den, Ganj’dan, Nil’e… Elinden tutup iki elinden iki kızını gezdirir gibi… “Nehirler boyunca kadınlar gördüm.” demişti Cemal Süreya, o kadınların kızlarını şimdi Şilan Doğan Atlı gezdirmekte… Hatta Dicle Nehri boyunda, incecik kumsalında, Cemal Süreya’nın adımları yanında bir başka şairin ayak izlerini işlemekte adımlarıyla…
Mekândan geçirir, zamandan eksikli mi bırakır? Hayır. Zamanların eşliğinden, geçmişlerinden tutup tutunup getirir suyu modern zamanlarda ağlatır da suyu sonra termik santrallerde…
Suya renkler, şekiller, sesler, kimlikler, tarihler, coğrafyalar ve saire işlemiş kitap boyunca Şilan Doğan Atlı, suya tutmuş bunları mavisini müzikle, çizgisini tarihle… Böylece elementini değiştirip suya kendi adının baş harfini işlemiş: Ş.
Suyun içindeki bilumum mahlukata ahtapota, balığa, ıstakoza, yengece kanallar açmış, yer vermiş kimliğine eklemiş Şilan. Ekolojik bir çağrışım ağı kurup çağırmakta okuru onları düşünmeye… Ağacı besleyen, toprağı gencelten sudan onlara da payını vermekte kitapta…
Sade yağmura değil, şiirler boyunca kitapta suya dua etmekte Şilan; elleri suya açık, gökyüzüne açık gibi, parmakları damlaları tespihlemekte dudakları kıpır kıpır… Gözü sayfa kenarlarına desenler işlerken…
Köprünün altından çok sular geçiren, su küpünü su yolunda kırdıran su ile dil arasındaki bağları ilmek ilmek işleyen şiirler bunlar. Bir yerde, aynı zamanda dilin su kipini çalışan bir iş olmuş bu şiirler… Dilinde suyu tartmış, dile getirmiş Şilan suyu… Su ustası şairlere göz kırpıp ilerleyerek… Fuzuli’ye söz gelimi…
Bana sorulursa bu kitap, annesi ile kızlarına su üzerinden bir güzelleme… Doğa, nehirler, çiçekler, renkler hep annesi ile kızlarına bir desen…
Bir yerde “Resimli kitap” da bunun adı: Apollinaire ile, Metin Altıok ile onların açtığı “Somut Şiir” yolunda karşılaşan durup selamlaşan, bekleyip resimleşen bir şair Şilan… Desenlerini şiir, şiirlerini desen ile duygu ve düşüncede ilmekleyen Şilan… Ah, Şilan sen ne güzel resimli bir şairsin… İlkokul terk desem değilsin, sanat kuramlarını üniversitede master tezi ile perçinlediğini bilmesem…
Ama her okur alacaktır bu sesi: Sudan sebeplerle doğaya zarar verme kendin de bir parçası olduğun:
“İklim Değişikliği
İklim bu
Sürekli değişir işte, yüzyıllardır hem de
İnanmazsan çık da bak atmosferin üzerine
Yarın sertleşir rüzgâr, eli kulağında dur, seyreyle,
Çıkar mıymış “sudan sebeple “fırtına, izle keyfince
Bu içimizin kurak günlerinde”
